Bóg Wojny w opozycji

Wczoraj, 06-04-2014 po raz kolejny podszedłem do Boga Wojny. Tym razem Mars ustawił się w nieco ciekawszy sposób. Na jego powierzchni można było zobaczyć nie tylko jaśniejsze pustynie ale i ciemniejsze obszary.

Gdy się dobrze przypatrzymy, na zdjęciu można rozróżnić białą, północną czapę polarną, 

równinę  Acidalia Planitia, Mare Arythraeum, Terra Meridani i Arabia Terra.

Podczas nagrywania avików wydawało się, że seeing jest w miarę przyzwoity, niestety poszczególne filmiki, a wykonałem ich sześć, potem nadeszły Churwy, nie dały spodziewanych efektów. Mimo to daje się zauważyć zarysy poszczególnych rejonów na planecie.
                       
                        Tutaj jeszcze w B&W 
                                         
                                           

Dlatego wrzucam fotki na bloga. Jutro Mars znajdzie się w opozycji, czyli dokładnie w linii Słońce,Ziemia.
14 kwietnia najbliżej Ziemi czyli o 0.617572 jednostki astronomicznej od naszej planety. 

Zachęcam do rzucenia okiem na czerwoną planetę którą wieczorem nad południowo wschodnim horyzontem łatwo rozróżnić od gwiazd. Jej czerwonawy kolor jest nie do przeoczenia



                                                                                            Mariusz Rudziński

Jowisz i Mars 30-03-2014

Ostatnio trochę zaniedbałem obserwacje astronomiczne, zmieniły się nieco priorytety i ogólnie jakoś chęci były mniejsze niż zazwyczaj, ale noc z 30 na 31 marca spędziłem w towarzystwie dwóch władców. Najważniejszego czyli Jowisza i boga wojny czyli Marsa.

 Na pierwszy ogień poszedł Jowisz, ponieważ świeci już po zachodzie Słońca wysoko nad południowych horyzontem.

Planeta pięknie prezentuje się w gwiazdozbiorze Bliźniąt. Tutaj w delikatnej mgle (obok wkradł się jakiś artefakt, przypominający czerwoną zorzę polarną ). 

Spoglądając na niego przez teleskop, pow. ok. 50X można było zauważyć że Jowiszowi przybyło księżyców. Oprócz czterech zazwyczaj widocznych przez amatorskie teleskopy Ganimedesa, Europy, Io i Callisto, pojawiły się dwa dodatkowe.

Jak się okazuje to oczywiście nie księżyce Jowisza ale o wiele bardziej oddalone od niego gwiazdy. Na zdjęciu podpisałem zgodnie z oznaczeniami.  

Po zastosowaniu silniejszego powiększenia, planeta ukazuje nam się w pełnej krasie. Niestety jak to zazwyczaj bywa seeing nie był rewelacyjny. Planeta rozmywała się i falowała w okularze. Pomimo tego, Widać na powierzchni pasy równikowe a także Wielką Czerwoną Plamę,nagrałem więc kilka avików z których powstały gotowe zdjęcia. Przez słaby seeing jakość jest jaka jest ale jak zwykle wrzucam, bo to dokumentacja obserwacji. 

Gdy już nasyciłem oczy widokiem króla planet, skierowałem teleskop na południowy wschód, gdzie zza drzew wychylił się bóg wojny , Mars.

 Kilka podstawowych informacji z Wikipedii o planecie: ”Mars – czwarta według oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego.  Postrzegany czerwony odcień wynika stąd, że powierzchnia planety zawiera tlenki żelaza. Mars jest planetą wewnętrzną z cienką atmosferą, o powierzchni usianej kraterami uderzeniowymi, podobnie jak powierzchnia Księżyca. Występują tu także inne rodzaje terenu, podobne do ziemskich: wulkany, doliny, pustynie i polarne czapy lodowe.

Na Marsie znajduje się najwyższa góra w Układzie Słonecznym – Olympus Mons i największy kanion – Valles Marineris. Gładki obszar równinny Vastitas Borealis na półkuli północnej obejmuje 40% powierzchni planety i może być pozostałością ogromnego uderzenia. W przeciwieństwie do Ziemi, Mars jest geologicznie i tektonicznie nieaktywny.”

Planeta wschodzi ok. 20:30, ale ze względu na bliskie sąsiedztwo lasu, z podwórka mogę go obserwować dopiero dwie godziny później. Mars świeci w gwiazdozbiorze Panny ok. 5* powyżej Spicy.

W teleskopie prezentuje się jako pomarańczowa tarcza. Niestety w momencie kiedy kręciłem pliki avi, zwrócony był do Ziemi niezbyt ciekawą stroną.

Na zdjęciu mamy jedną wielką pustynię, i oczywiście białą czapę polarną na północy. W związku z tym, że okres obrotu Marsa wokół własnej osi jest niewiele dłuższy niż Ziemi, bo wynosi 24 h 37 min 22s, codziennie o tej samej porze widzimy praktycznie ten sam obszar na powierzchni planety. Żeby sfotografować ciekawsze oblicze Marsa poczekam do przyszłego tygodnia, wtedy wieczorem będzie można zobaczyć ciemniejsze obszary Acidalia planitia i Mare Erythraeum.

Mars jest już prawie w pełni, opozycja czyli największe zbliżenie do naszej planety nastąpi 08 kwietnia. 

 Na koniec sesji obserwacyjnej postanowiłem zrobić kilka zdjęć „z ręki”. Taka trochę zabawa z aparatem, ale wbrew pozorom możemy porównać temperaturę fotografowanych gwiazd. Bardziej gorące gwiazdy to kolor niebieski, mniej gorące to kolor czerwony.

Mars u góry i Spica poniżej

Temperatura gwiazdy to 20360 Kelwinów.

Dla porównania temperatura powierzchni naszego Słońca to 5780 K.

Po prawej Castor 8720 Kelwinów i po lewej Pollux 4749 K.

Gwiazda Vega 8913 K

I na koniec pędzące przez kosmos kijanki :), czyli "Wielki Wóz" z ręki ;)

Piękne niebo, piękne :)

                                             

                                                         Mariusz Rudziński

Mgławica Plomień i Koński Łeb 04-02-2014

Noc, a właściwie późny wieczór 04-02-2014.

Niebo wreszcie bezchmurne… co prawda tuż po rozstawieniu sprzętu nadciągnęła gęsta mgła, ale tak szybko jak się pojawiła tak samo szybko przesunęła się gdzieś na północny zachód. Mogłem rozpocząć fotografowanie wybranego obszaru nieba.

Tym razem postanowiłem sfotografować mgławice Płomień i Koński Łeb, w podobnym kadrze co ostatnio, lecz chciałem poświecić im nieco więcej czasu.

Tym razem wykonałem 60 zdjęć po 120 s każde. Sprzęt użyty do tej sesji to Canon 350D mod z obiektywem Tamron 300mm, posadzony na montażu EQ3-2.

Jako że montaż ten prowadzony jest tylko w jednej osi, bez guidingu, nie mogłem zastosować dłuższych czasów nie powodując rozjeżdżania się gwiazdek.

Dlatego też fotki odbiegają jakością od tych które można oglądać w Internecie ale jak zwykle najważniejsze jest to, że wykonałem je samodzielnie i to daje dużą satysfakcję.

W centrum kadru jasna gwiazda to oczywiście Alnitak z gwiazdozbioru Oriona, na lewo od niej mgławica Płomień a poniżej ciągnący się w dół obłok gazów i pyłów z mgławicą Koński Łeb w jego centrum.

Tutaj ten sam kompleks mgławic obrócony o 90st tak, aby Łeb Konia znajdował się w pozycji bardziej dla konia naturalnej ;)

Tutaj jeszcze sam Koński Łeb

Dzień wcześniej nagrałem też kilka avików z Jowiszem, niestety seeing był kiepski, planeta rozmywała się w okularze. Trafienie na stabilna atmosferę jest dość trudne i dni w ciągu roku, z dobrym seeingiem można policzyć na palcach jednej reki. Mimo wszystko na powierzchni planety widać charakterystyczne pasy chmur równikowych i nawet Wielką Czerwoną Plamę, wrzucam więc jedno ze zdjęć jakie udało mi się wykonać

Na koniec sesji z mgławicami gdy miałem już zwijać sprzęt, zobaczyłem jak nisko nad horyzontem, Księżyc chyli się ku zachodowi. Postanowiłem wykonać jeszcze serię zdjęć i złożyć z nich krótką animację ukazującą jak rogalik idzie spać. Filmik można obejrzeć na moim kanale MRudy1212 na YouTube.

http://www.youtube.com/watch?v=kTRUVJARPz0

Jedna klatka filmu

Sesja dość przyjemna, lekki wiatr osuszający obiektyw, temperatura oscylowała wokół 3 stC więc można było

poświęcić ten wieczór i wraz z Koniem ogrzać się przy Płomieniu.

                                                                 Mariusz Rudziński

Ostatnia noc 2013 roku

Noc  30 na 31 grudnia  to ostatnia, cała noc 2013 roku. W związku z tym że prognozy były dobre, postanowiłem wykorzystać ją do sfotografowania kilku mgławic z gwiazdozbioru Oriona. W szerokim planie zmieściły się NGC 2024 czyli mgławica emisyjna Płomień, mgławica Koński Łeb, M42 czyli Wielka Mgławica Oriona, M43 i NGC1977. 

Sprzęt rozstawiłem ok. godz 20stej. O tej porze z mojego podwórka nie widać jeszcze gwiazdozbioru Oriona, postanowiłem więc poświęcić chwilę gromadzie otwartej m45 czyli Plejadom. Gromada ta znajduje się w gwiazdozbiorze Byka i jest odległa od nas o około 440 lat świetlnych. Ta młoda gromada – mająca około 100 mln lat – jest otoczona piękną, niebieską mgławicą. 

Mój montaż EQ3-2 nie jest niestety przystosowany do prowadzenia teleskopem umożliwiając długo czasowe zdjęcia powyżej 3 minut. Tak więc robiłem zdjęcia ok. 2,5 minutowe, pomimo tak krótkiego czasu ekspozycji ukazała się jednak część mgławicy, szczególnie wokół gwiazdy Merope.

Gdy już Orion wzniósł się ponad drzewa mogłem przystąpić do tego co zaplanowałem, czyli uwiecznienia na jednym zdjęciu kilku wspaniałych obiektów znajdujących się w gwiazdozbiorze Oriona. Za pomocą modyfikowanej lustrzanki Canon 350d i obiektywu Tamron 300mm, wykonałem 70, 3 minutowych zdjęć. Z tego powstało to zdjęcie na którym widać 5 obiektów mgławicowych.

Zaznaczyłem je wszystkie na tym zdjęciu.

Oprócz zdjęcia w szerszym planie wykonałem też, 7 testowych zdjęć samej mgławicy Płomień i mgławicy Koński Łeb. Po złożeniu ich w jedno zdjęcie uzyskałem taki oto obraz tych dwóch wspaniałych obiektów 

Mgławica Płomień (znana również jako NGC 2024) – mgławica emisyjna. Po lewej stronie od jasnej gwiazdy Alnitak, jest oddalona o około 1500 lat świetlnych od Ziemi. Kształtem przypomina rozpalony płomyk.Tutaj na starszym zdjęciu, ale na pewno jeszcze do tego obiektu wrócę.

 

Poniżej Alnitaka, mamy podłużny czerwony pas biegnący w dół.  Trzeba się przyjrzeć, ale po środku tego pasa widać pociemnienie w kształcie głowy konia.

Głowa jest obrócona bokiem ale myślę że to nie problem ;)

 Znana także jako ciemna mgławica,  Barnard 33 wewnątrz IC 434. Jest oddalona od Ziemi  o 1500 lat świetlnych i ma średnicę w przybliżeniu 3,5 roku świetlnego.

Tutaj, wykadrowałem ze zdjęcia samego Konika i podciągnąłem nieco kontrast aby uwydatnić końską głowę.

O mgławicy M42 pisałem już we wcześniejszych postach. Trzeba jednak przypomnieć ze M42 to najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie, widoczna nieuzbrojonym okiem. Przez teleskop przypomina motyla lub nietoperza, to już kwestia wyobraźni :). Tuż nad nią widzimy integralna część m42 czyli mgławicę m43 z centralną gwiazdą NU Orionis. 

Na koniec sesji w Orionie postanowiłem rzucić jeszcze okiem na króla planet Jowisza. Seeing był całkiem przyzwoity wiec nagrałem kilka avików aby z nich uzyskać jakieś ciekawe zdjęcia. Tak powstały te fotki na których widać Jowisza w towarzystwie dwóch księżyców Europy i Io

Oraz sam Jowisz w powiększeniu 375x

Sesję zakończyłem ok 2:11 w nocy w 10 stopniowym mrozie.

Herbatka z dodatkiem tajnego składnika pomogła przetrwać 6 godzin na mrozie :)

Ostatnią noc 2013 roku uważam za bardzo udaną.

                                              Mariusz Rudziński