Zaawansowany atlas Księżyca

Kilka dni temu dotarł do mnie atlas Księżyca. Publikacja ukazała się w spontanicznym geście kolegi Jacka z Forum Astronomii Amatorskiej, który wyszedł z propozycją wydrukowania kilkunastu egzemplarzy dla chętnych zapisujących się na sporządzonej przez niego liście. Karty atlasu zostały pobrane ze strony  Lunar Chart.

Jedna ze stron na atlasu  

Nikt do końca nie wiedział jak to wydawnictwo będzie wyglądało po wydrukowaniu ale ci którzy zaufali Jackowi, nie zawiedli się.  

Atlas w formacie A3, dotarł do mnie jako oddzielne stronice. Postanowiłem je połączyć za pomocą tak zwanego bindowania. Podjęła się tego drukarnia w Zarach. W cenie 7,5zł, połączono strony i dodano okładkę z grubego białego kartonu. Teraz atlas prezentuje się znakomicie.

Strony sprawnie obracają się wokół spirali, margines był wystarczająco duży aby spirala nie wchodziła na druk.

Jestem bardzo zadowolony z tego zakupu  Atlas wygląda naprawdę imponująco, zdjęcia stwarzają złudzenie trójwymiaru i prawie można dotknąć wzniesień i zagłębień terenu. Wszystkie  zdjęcia są bardzo szczegółowe a nazwy formacji na Księżycu czytelne. Atlas, podczas obserwacji będzie mi służył do identyfikacji kraterów, gór i innych formacji księżycowych a także do typowania ciekawych miejsc do fotografowania.  

Mariusz Rudziński

Jowisz, księżyce i zasnute niebo. 28-01-2013

Wczoraj po powrocie z pracy postanowiłem wystawić teleskop bo niebo było super:) Zjadłem szybko obiadokolacje  ubrałem się odpowiednio i juz byłem na dworze. Wystawiłem sprzęta ustawiłem na Polarną, podpiąłem aparat rozsiadłem się na moim krzesełku i zacząłem avikować Jupka. Po chwili ( ok 2 min) Jowisz zaczął mi znikać z wizji.. głowa w górę a tam... chmurwy!! No nie! Skąd? Pytam skąd do jasnej Anielki! A zza pleców, z północnego zachodu! Najpierw pojedyncze obłoczki ale za chwilę całe niebo zasnute jak przez ostatni miesiąc. To były najkrótsze obserwacje jakie przeprowadziłem   Jeden avik, 1950 klatek. Załapał sie na nim Jowisz i 3 księżyce od lewej: Europa, Ganimedes i Io po drugiej stronie Jowisza.

Po powrocie do domu, z żalu zacząłem przeglądać stare zdjęcia i wygrzebałem archaiczne fotki zaćmienia Księżyca z 2008.

Początkowa faza całkowitego zaćmienia Księżyca 21-02-2008 godz. 02:56

Cień Ziemi zasłania połowę tarczy Księżyca. godz.03:17

Oba zdjęcia wykonane były telefonem komórkowym Sony Ericsson 750i przystawionym do okularu lornetki Kronos 20X60. Były to chyba moje pierwsze astro zdjęcia jakie wykonałem.

Pamiętam,  że potem również nadeszły chmurwy i było po imprezie. Takie jest życie astro amatora, cały dzień piękna pogoda a wieczorem niebo zasnute. Albo co gorsza rozstawiasz sprzęt zajmuje ci to ok. 30 min zaczynasz obserwacje a tu z za rogu, z zasadzki,  znienacka, chmurwy! Dlatego nigdy nie nastawiam się że będzie mi dane zobaczyć zjawisko na niebie na które cały astronomiczny świat czeka np. od roku bo nigdy, do samego końca, nie wiadomo czy z północnego zachodu  nie nadejdą czarne wkurzające chmurwy i nie zniweczą roku oczekiwań i dni przygotowań. Nadzieję jednak tracę dopiero po zakończeniu zjawiska na które czekałem. Dziś, przyjaciel powiedział mi : „nie martw się już wkrótce wiosna i będzie więcej nocy z pogodnym niebem”. Ma rację :) byle do wiosny.

Mariusz Rudziński

Syriusz, Jowisz i pełnia Księżyca 26-01-2013

Po wielu dniach, nieba zasnutego chmurami, wreszcie pojawił się promyk nadziei w postaci pełni Księżyca, która po bardzo długiej przerwie  rozgoniła chmury i pozwoliła na zobaczenie Jowisza .Ostatnio tą planetę fotografowałem w okolicy opozycji a dokładnie 8-ego grudnia.

Już o zachodzie Słońca było widać ze coś się klaruje. Chmury jeszcze snuły się po niebie ale Słońce zdołało się już przez nie przebić. 

Wieczorem niebo wreszcie się otworzyło. Pomimo, że snuły się jednak wysokie cirrusy a temperatura oscylowała w okolicach  -10stC postanowiłem przewietrzyć teleskop. Na pierwszy strzał poszedł nasz naturalny satelita.

Choć właściwie Księżyca w pełni raczej się nie obserwuje to z radości, że w końcu go widzę postanowiłem zrobić mu kilka fotek. Podczas pełni, kontrast obserwowanej powierzchni jest bardzo słaby. Dużo lepsze warunki do obserwacji jak i fotografowania zachodzą podczas kwadry gdy Słońce oświetla powierzchnię Księżyca pod małym kątem i uwydatnia wzniesienia i zagłębienia terenu.

Krater Tycho. Jest to krater uderzeniowy, jego wiek jest szacowany na 108 milionów lat. Charakterystyczną jego cechą  jest system promieni rozchodzących się wokół krateru. Ich długość dochodzi do 1500 km.Jego średnica wynosi 85km.

Sinus Iridium czyli Zatoka Tęczy i krater Plato. Sinus Iridium to wylew lawy bazaltowej o średnicy 236km.Krater Plato (Platon) ma okrągłą formę obwałowanej równiny i strome zbocza o wysokości około 2,4 km. Dno krateru jest płaskie i zalane zastygłą, ciemną lawą

Krater Kopernik. Średnica dna krateru wynosi około 46 km.

Morze Przesileń ( Średnica 418 km) i jasny krater Macrobius

 Następnym obiektem był oczywiście Jowisz i jego największe ksieżyce. 

Seeing bardzo słaby, planeta niemiłosiernie  falowała w okularze. Około godz 19:45 na tarczę planety wszedł cień jednego z jej księżyców a mianowicie cień Io.

  Tutaj widzimy cień Io na tarczy i sam księżyc już poza tarczą Jowisza. 

I jeszcze jedno zdjecie, Io coraz bardziej oddala się od planety

Oprócz księżyców Jowisza obok planety zakręciła się również gwiazdka. Była nią Omega Tauri  oddalona od nas o 93 lata świetlne. (Na zdjęciu znajduje się na dole kadru).

Na koniec skierowałem teleskop na najjaśniejszą gwiazdę północnej półkuli czyli Syriusza. Obserwacje pojedynczych gwiazd są bezcelowe ponieważ nawet przez największy amatorski  teleskop nie zobaczymy nic innego jak tylko punkt świetlny.

Ale jak astro amator po tak długiej przerwie dopadnie się do bezchmurnego nieba to atakuje wszystko co widzi i za drzewa nie ucieka .

Tutaj widzimy Syriusza na mapce z darmowego programu Stellarium  który można sobie ściagnąć na komputer i mieć swoją interaktywną mapę nieba

Syriusz najjaśniejsza i jedna z najbliższych gwiazd nocnego nieba, położona w gwiazdozbiorze Wielkiego Psa. Jej jasność obserwowana wynosi -1,47 magnitudo, a odległość od Układu Słonecznego, około 8,6 lat świetlnych.
Miło było pomarznąć i nacieszyć oczy kosmicznymi obiektami :)
Mariusz Rudzński

Astrokalendarz 2013

Właśnie odebrałem swój egzemplarz Astrokalendarza na rok 2013.  Kalendarz został wydany przez żagańską sekcją astronomiczną pod kierownictwem Pana Jacka Patki.

Oto strona główna kalendarza

Zawiera on daty wielu wydarzeń astronomicznych 2013 roku. Na kartach znalazły się zdjęcia zarówno z teleskopu Hubble’a jak i amatorskie zdjęcia członków sekcji.

Dla mnie, największym wyróżnieniem jest to, że znalazło się tam miejsce także dla kilku moich fotek. I tak zajęły one zaszczytne miejsce w miesiącach: lipcu, październiku i listopadzie. 

Zapisy w sprawie zakupu kalendarza rozpoczęły się już w sierpniu ubiegłego roku ale można się było załapać jeszcze na kilka dni przed wydaniem. Wielu amatorów astronomii już w przyszłym tygodniu otrzyma pocztą, swoje egzemplarze Astrokalendarza.